باشگاه 27 درست نیست، اما واقعی است

این تصور که برخی از درخشانترین ستارههای جهان در سن 27 سالگی میسوزند، جذابیت خاصی دارد. باشگاه موسوم به 27 تصور عمومی را برای نیم قرن مجذوب خود کرده است. اعضای آن شامل نوازندگان افسانه ای جیمی هندریکس، جنیس جاپلین، جیم موریسون، کرت کوبین و امی واینهاوس هستند. این ایده به همان اندازه اغوا کننده است که غم انگیز است: همگرایی استعدادها، شهرت و مرگ نابهنگام در سنی خاص.
اما آیا این پدیده حقیقتی دارد یا صرفاً داستانی است که برای خود و یکدیگر درباره شهرت و جوانی تعریف می کنیم؟ در پژوهشی که به تازگی منتشر شده است، من و همکارم پاتریک کامینسکی به بررسی اینکه چرا باشگاه 27 در فرهنگ ادامه دارد، می پردازیم. ما قصد نداشتیم این افسانه را از بین ببریم. به هر حال، دلیلی وجود ندارد که فکر کنیم 27 سالگی فراتر از خرافات، سن خطرناکی است. در عوض، ما میخواستیم باشگاه 27 را بررسی کنیم تا بفهمیم چگونه چنین افسانهای جذابیت پیدا میکند و بر درک مردم از واقعیت تأثیر میگذارد. با ما در سایت شفق نیوز همراه باشید.
آیا باشگاه 27 واقعی است؟
منشا باشگاه 27 به اوایل دهه 1970 برمی گردد، پس از مرگ برایان جونز، جیمی هندریکس، جانیس جاپلین و جیم موریسون – همه در سن 27 سالگی، در یک بازه زمانی دو ساله.
این تصادف عجیب ردپای خود را در حافظه جمعی گذاشت. فقط سن آنها نبود. این رشته مشترک نبوغ موسیقی، نفوذ ضد فرهنگی و جذابیت غم انگیز زندگی هایی بود که با ترکیبی از شهرت، مصرف مواد مخدر و مبارزه برای انسان بودن کوتاه شده بود. روایت نه تنها قانعکننده است، بلکه در همزمانی آن تقریباً عرفانی است.
با تجزیه و تحلیل دادههای 344156 فرد متوفی برجسته که در ویکیپدیا فهرست شدهاند، دریافتیم که در حالی که خطر مرگ در 27 سالگی افزایش نمییابد، افرادی که در این سن میمیرند به طور قابل توجهی توجه عمومی بیشتری را به خود جلب میکنند. مطالعه ما با استفاده از بازدیدهای صفحه ویکیپدیا بهعنوان نمایندهای برای شهرت، نشان داد که میراث این افراد 27 ساله تقویت شده است و بیشتر از کسانی که در سنین مجاور میمیرند، دیده میشود.
جزئیات بیشتر
این افزایش دید تأثیر عجیبی دارد: مردم بیشتر از سایر سنین جوان با افرادی که در 27 سالگی مردهاند مواجه میشوند، حتی اگر از این افسانه آگاه نباشند. این به نوبه خود خطر مرگ و میر بیشتری را در 27 سالگی ایجاد می کند. افسانه باشگاه 27 یک پیشگویی خودسازنده است: “واقعی” شد زیرا ما آن را باور داشتیم.
ما بر این باوریم که این پدیده را می توان از طریق سه مفهوم مرتبط به هم درک کرد: وابستگی به مسیر، انگ انگ و شیئی سازی ممتیک.
وابستگی مسیر به این اشاره دارد که چگونه رویدادهای تصادفی می توانند سابقه ای ایجاد کنند که بر نتایج آینده تأثیر می گذارد. خوشه اولیه مرگ و میرهای پرمخاطب در سن 27 سالگی از نظر آماری غیرممکن بود – ما تخمین می زنیم که از هر 100000 جدول زمانی، یک مورد در سن 27 سالگی دارای 4 مورد مرگ مشهور باشد – اما یک مسیر روایی ایجاد کرد که تداوم یافته و واقعیت جمعی را شکل داده است.
چرا باشگاه 27 یک چیز است؟
در نهایت، آنچه که ما شیء سازی ممتیک می نامیم نشان می دهد که چگونه باورها می توانند واقعیت را شکل دهند. ما از یک مفهوم جامعهشناختی به نام قضیه توماس استفاده میکنیم، که بیان میکند که اگر «موقعیتی را واقعی تعریف کنید، آنها در پیامدهایشان واقعی هستند». افسانه 27 باشگاه تأثیرات ملموسی بر حافظه فرهنگی و شهرت دارد. جامعه با اهمیت دادن به سن 27 سالگی، میراث کسانی را که در آن سن می میرند ارتقا می بخشد و این اسطوره را از نظر مادی نتیجه می دهد.
چرا چنین افسانه هایی دوام می آورند؟ اسطوره ها اساساً در مورد دقت واقعی نیستند، بلکه در مورد روایت هایی هستند که با مردم طنین انداز می شوند. آنها در رمز و راز، تراژدی و تمایل انسان برای یافتن الگوها حتی به صورت تصادفی رشد می کنند. داستان باشگاه 27 شاعرانه است و ماهیت زودگذر نبوغ و شکنندگی زندگی را در بر می گیرد. این داستانی است که بدون در نظر گرفتن صحت و سقمش، بازگویی و بازگویی آن را التماس می کند.
این یک پدیده منزوی نیست. الگوهای فرهنگی اغلب از رویدادهای تصادفی ناشی می شوند که از طریق تعهد جمعی و داستان سرایی، در درک ما از جهان گنجانده می شوند.
چرا اسطوره ها ماندگار هستند؟






