سلنیوم یک ماده مغذی ضروری است که به نام

سلنیوم یک ماده مغذی است که نقش مهمی در سلامت انسان دارد و به عملکرد تیروئید و ایمنی ، ترمیم DNA و سلامت قلبی عروقی و شناختی کمک می کند.
این ماده به عنوان یک آنتی اکسیدان عمل می کند – موادی که سلول ها را از مولکولهای ناپایدار محافظت می کند که می توانند به DNA ، پروتئین ها و غشاهای سلولی آسیب برساند. حتی می تواند در برابر سرطان محافظت کند.
سلنیوم یک عنصر کمکی حیاتی است که در موجودات زنده ، خاک و گیاهان یافت می شود و بدن شما فقط به مقدار کمی از آن نیاز دارد. کمک هزینه غذایی توصیه شده برای سلنیوم در بزرگسالان 55 میکروگرم در روز است که حد بالایی 400 میکروگرم است. در مقایسه ، بزرگسالان روزانه بین 900 تا 10،000 میکروگرم در روز مس ، عنصر کمیاب دیگر و بین 8000 تا 40،000 میکروگرم از عنصر ردیابی نیاز دارند.
بیش از حد یا کمبود سلنیوم می تواند عواقب سلامتی قابل توجهی داشته باشد. در کار من به عنوان یک محقق علوم دارویی ، من و همکارانم استفاده بالقوه از سلنیوم را برای تقویت اثربخشی شیمی درمانی برای درمان سرطان مطالعه می کنیم.
دوز سلنیوم
سلنیوم برای اولین بار در سال 1817 توسط شیمیدان ژان جیکوب برزلیوس در حالی که تجزیه و تحلیل ناخالصی در یک دسته از اسید سولفوریک تولید شده در یک کارخانه در سوئد کشف شد. برزلیوس در ابتدا فکر می کرد که این ماده عنصر تلوریم است ، اما سرانجام فهمید که در آن زمان در واقع یک ماده ناشناخته است. وی به دلیل شباهت آن با تلوریوم ، که به نام الهه رومی زمین نامگذاری شده بود ، پس از سلن ، الهه یونانی ماه ، نام این ماده معدنی را نامگذاری کرد.
سلنیوم به هر دو شکل آلی و معدنی وجود دارد. ترکیبات آلی حاوی اتم های کربن هستند و به طور معمول از موجودات زنده مشتق می شوند ، در حالی که ترکیبات معدنی دارای اتم کربن نیستند و به طور کلی از منابع غیر زنده سرچشمه می گیرند. سلولهای شما برای انجام عملکردهای مختلف فیزیولوژیکی از نظر شیمیایی بین این اشکال تبدیل می شوند.
کمبود سلنیوم یک مسئله بهداشتی قابل توجه است ، به ویژه در مناطقی که دارای خاک های فقیر سلنیوم مانند بخش هایی از چین ، آفریقا و اروپا هستند. سطح سلنیوم پایین با بیماری کشان ، یک بیماری قلبی کشنده و بیماری کاشین-بک همراه است که بر مفاصل و استخوان ها تأثیر می گذارد. کمبود همچنین عملکرد ایمنی را تضعیف می کند و باعث افزایش حساسیت به عفونت ها می شود.
مصرف بیش از حد سلنیوم نیز مسئله ای است. افزایش بیش از حد یا قرار گرفتن در معرض بیش از حد محیطی می تواند منجر به بیماری سلنوز شود ، بیماری با علائمی مانند مو و ناخن های شکننده ، مشکلات گوارشی ، بثورات پوستی و علائم عصبی مانند تحریک پذیری و خستگی. در موارد شدید ، سمیت سلنیوم می تواند منجر به نارسایی اندام و مرگ شود.
سلنیوم دارای یک پنجره درمانی باریک است که دامنه دوز است که با حداقل عوارض جانبی مضر ، درمان ایمن و مؤثر را فراهم می کند. به عنوان مثال ، سلنیوم بسته به دوز می تواند عملکرد ایمنی بدن شما را افزایش یا کاهش دهد. سطح کافی سلنیوم توانایی سلولهای ایمنی بدن در مبارزه با عفونت ها و تومورها را تقویت می کند ، در حالی که مصرف بیش از حد سلنیوم می تواند با آسیب رساندن به بافت های ایمنی ، پاسخ های ایمنی را سرکوب کند.
سلنیوم ممکن است پتانسیل درمان و جلوگیری از سرطان را داشته باشد.
پیشگیری از سلنیوم و سرطان
با این حال ، کارآزمایی های بالینی در مقیاس بزرگ نتایج مختلط ایجاد کرده اند. کارآزمایی پیشگیری از سرطان سلنیوم و ویتامین E ، مطالعه ای از بیش از 35.500 مرد بود که از سال 2001 تا 2004 فرار کردند. آنها دریافتند که مصرف روزانه سلنیوم باعث کاهش خطر سرطان پروستات نمی شود و حتی ممکن است خطر ابتلا به سرطان پروستات را در مردان با سطح سلنیوم بالا افزایش دهد بشر
یافته های یک مطالعه انجام شده از 1983 تا 1996 ، پیشگیری از تغذیه از آزمایش سرطان ، نشان می دهد که سلنیوم ممکن است در برابر پروستات و سایر سرطان ها محافظت کند. اما محققان همچنین شاهد افزایش شیوع سرطان پوست غیر ملنوم در بین شرکت کنندگان بودند.
این نتایج متناقض ممکن است به دلیل اشکال مختلف سلنیوم در هر مطالعه آزمایش شده و همچنین تفاوت در سطح سلنیوم پایه در بین شرکت کنندگان باشد. مطالعات دیگر نشان داده اند که آب آلوده به سلنیوم در یک شهرداری ایتالیا با افزایش خطر ملانوما مرتبط بوده است.
سلنیوم و درمان سرطان
تحقیقات بیشتر در مورد چگونگی سلنیوم ممکن است به غلبه بر مقاومت در برابر درمان کمک کند و چه دوزهایی بهینه هستند ، پتانسیل آن را به عنوان یک افزودنی مناسب برای درمان سرطان روشن می کند.

منبع: shafaghnews.com
theconversation





