عکس؛ غار ماموت (Mammoth Cave) طولانی‌ترین غار جهان
به گزارش شفق نیوز، غار ماموت در ایالت کنتاکی آمریکا قرار دارد و به‌دلیل گستردگی شبکه راهروهای زیرزمینی، در صدر سامانه‌های غاری شناخته‌شده جهان قرار گرفته است. غار در محدوده پارک ملی غار ماموت واقع شده و راهروهای نقشه‌برداری‌شده آن صدها کیلومتر امتداد دارند. بر اساس اعلام سرویس پارک‌های ملی آمریکا در سپتامبر 2022، طول ثبت‌شده این سامانه به 426 مایل، معادل حدود 686 کیلومتر، رسیده بود. عملیات اکتشاف و نقشه‌برداری همچنان به شناسایی بخش‌های بیشتری از غار کمک می‌کند.
مشخصات و اطلاعات غار ماموت
- موقعیت: ایالت کنتاکی، ایالات متحده آمریکا
- طول ثبت‌شده: 426 مایل، معادل حدود 686 کیلومتر، طبق اعلام سال 2022 سرویس پارک‌های ملی آمریکا
- سال آغاز بازدیدهای تجاری: 1816
- سال تأسیس پارک ملی: 1941
- سال ثبت در میراث جهانی یونسکو: 1981
- ویژگی زمین‌شناختی: شبکه گسترده راهروهای آهکی، مجراهای زیرزمینی و ساختارهای کارستی
بخش عمده غار ماموت در سنگ‌های آهکی شکل گرفته است. این سنگ‌ها حدود 330 میلیون سال پیش، زمانی که بخش‌هایی از جنوب ایالات متحده زیر آب‌های کم‌عمق و گرم قرار داشت، تشکیل شدند. آب باران پس از جذب دی‌اکسید کربن و عبور از خاک، خاصیت اسیدی ضعیفی پیدا می‌کند. این آب در گذر زمان سنگ‌های آهکی را حل می‌کند و مسیرهای زیرزمینی، حفره‌ها و مجراهای متصل به یکدیگر را به وجود می‌آورد.
منطقه اطراف غار نیز دارای ویژگی‌های زمین‌شناختی کارستی است. پدیده‌ای که با انحلال سنگ‌های قابل حل، فرورفتگی‌های زمین، چشمه‌ها و جریان‌های آب زیرزمینی شکل می‌گیرد. در بخش‌هایی از سامانه، رودخانه‌های زیرزمینی به گسترش مسیرهای غار کمک می‌کنند.
شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که انسان‌ها هزاران سال پیش وارد غار ماموت شده‌اند. آثار به‌جامانده از حضور بومیان آمریکا، از جمله بقایای مشعل‌ها و اشیای مورد استفاده در غار، اطلاعاتی درباره فعالیت انسان در این محیط زیرزمینی ارائه می‌کند.
در اوایل قرن نوزدهم، خاک غار برای استخراج نیترات کلسیم و تولید شوره مورد استفاده قرار گرفت؛ ماده‌ای که در ساخت باروت کاربرد داشت. بازدیدهای تجاری از غار در سال 1816 آغاز شد. راهنمایانی مانند استفن بیشاپ (Stephen Bishop) در قرن نوزدهم نقش مهمی در اکتشاف مسیرها و معرفی بخش‌های مختلف غار داشتند.
پارک ملی غار ماموت در اول ژوئیه 1941 رسماً تأسیس شد. سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) نیز این منطقه را در سال 1981 در فهرست میراث جهانی ثبت کرد.
