میمونها میدانند چه کسی در انتخابات پیروز خواهد شد

با نزدیک شدن به روز انتخابات با کامالا هریس و دونالد ترامپ، نظرسنجی ها و کارشناسان در تلاش برای پیش بینی نتیجه هستند. اما اگر پاسخ نه در دادههای سیاسی یا استراتژیهای مبارزاتی، بلکه در غرایز بخش بدوی مغز انسان باشد، چه؟
تحقیقات جدیدی که با میمونهای ماکاک رزوس انجام دادم نشان میدهد که وقتی صحبت از تصمیمهایی مانند رای دادن به میان میآید، مردم آنقدر که دوست دارند باور کنند منطقی نیستند.
ارتباط دادن واکنشهای غریزی – مانند پاسخ جنگ یا گریز یا دور شدن بازتابی از یک سطح داغ – با انگیزه اولیه برای بقا آسان است. اما انسانها همچنین دارای مغز منطقی هستند که میتواند شواهد را جمعآوری و وزن کند، بهجای تکیه بر واکنشهای زانویی متکی به تفکر متفکرانه. چرا به نظر می رسد که این مغز منطقی توسط غرایز بدوی در موقعیت هایی که عقلانیت به مردم خدمت بهتری می کند ربوده شده است، یکی از دلایل متعددی است که همکاران عصب شناسی من و من در 25 سال گذشته روی ماکاک های رزوس مطالعه کرده ایم.
قدرت اولین برداشت ها
این میمون ها از نظر ژنتیکی، فیزیولوژیکی و رفتاری به طور قابل توجهی شبیه به افراد هستند. این شباهتها به محققان اجازه داده است تا پیشرفتهای پزشکی باورنکردنی داشته باشند، از جمله ساخت واکسنهای فلج اطفال، HIV/AIDS و COVID-19، و همچنین درمان تحریک عمیق مغز برای بیماری پارکینسون و سایر اختلالات عصبی.
تحقیقات من در مورد اولویت نامزدها بخشی از تمرکز کلی بر افزایش درک دانشمندان از توانایی تعامل موثر با دیگران و هدایت درگیریهای اجتماعی، مدارهای عصبی که از آن پشتیبانی میکنند و اینکه چگونه این مدارها میتوانند به دلیل بیماری یا عوامل خارجی مانند نابرابری بدتر شوند، است. – همه برای حمایت بهتر از کسانی که تحت تأثیر این چالش ها قرار گرفته اند.
تحقیقات قبلی
تحقیقات قبلی نشان داد که انسان بزرگسال و پیش دبستانی به طور یکسان می توانند نتایج انتخابات را پس از قرار گرفتن سریع در معرض عکس های نامزدها پیش بینی کنند. شواهد فراوانی از این ایده حمایت میکند که مغز بدوی ما ما را وادار میکند تا به سرعت اولین برداشتها را بر اساس ظاهر فیزیکی شکل دهیم – در نهایت این کلید بقا بود.
اما محققان هنوز نمی دانند که چرا این سوگیری ادامه دارد. تحقیقات جدید در مورد ماکاک های رزوس پاسخ هایی را ارائه کرده است.
در این مطالعه که در مجله Proceedings of the Royal Society B در دست بررسی است، ما به میمونها عکسهای کاندیدای انتخابات فرمانداری و سناتوری ایالات متحده را نشان دادیم و آنها به درستی نتایج را تنها بر اساس ویژگیهای بصری پیشبینی کردند.
به طور خاص، میمون ها زمان بیشتری را صرف تماشای بازنده می کردند تا برنده. این “سوگیری نگاه” نه تنها نتایج انتخابات، بلکه سهم رای نامزدها را نیز پیش بینی می کرد. میمونها تمایل داشتند به کاندیداها با ویژگیهای صورت مردانهتر نگاه کنند – و اینها نامزدهایی بودند که احتمال بیشتری برای پیروزی در انتخابات واقعی داشتند. برجستگی فک رابطه مستقیمی با سهم رای داشت.
یک خماری تکاملی
زمانی که ما عکسهای ماکاکها را از آخرین رقابتهای مربوط به دونالد ترامپ نشان دادیم، این ترجیحات کاملاً به نمایش گذاشته شد. تعصب نگاه آنها که توسط غرایز بدوی هدایت می شد، برندگان را نشان می داد. میمون ها در رقابت بین ترامپ و هیلاری کلینتون طولانی ترین نگاه را به رقیب دموکرات داشتند. در مسابقه با جو بایدن، سوگیری نگاه کمتری وجود داشت. و میمونها تقریباً همان زمان را به ترامپ نگاه کردند که در هریس. این بدان معناست که در میان سه نامزد دموکرات اخیر، که صرفاً بر اساس ویژگیهای بصری است، میمونها پیشبینی کردند که هریس بیشترین شانس را برای پیروزی در برابر ترامپ دارد.
یافتههای ما نشان میدهد که رایدهندگان به طور غریزی به نشانههای قدرت بدنی واکنش نشان میدهند – نشانههایی که به همان اندازه برای بستگان میمون ما آشکار است. این «خماری تکاملی» نشان میدهد که چگونه صفات و رفتارهایی که زمانی برای بقا ضروری بودند، حتی زمانی که دیگر مرتبط نیستند، ادامه مییابند.
توانایی ماکاکها برای پیشبینی برندگان تنها بر اساس ویژگیهای فیزیکی، این تصور را به چالش میکشد که انسانها فراتر از قضاوتهای سطحی در انتخاب رهبری تکامل یافتهاند. برای کسانی که به تصمیم گیری منطقی، به ویژه در تصمیمات حیاتی مانند رای دادن افتخار می کنند، این یک کشف شگفت انگیز است.
منطقی ماندن، نه اولیه
تکنیکهای انتخاب منطقی و نه غریزی شامل قرار گرفتن در معرض دیدگاههای مختلف، زیر سؤال بردن فعال مفروضات و در نظر گرفتن نتایج بلندمدت سیاستها است. چنین گامهای عمدی برای تصمیمگیری آگاهانه زمانی اهمیت تازهای پیدا میکند که بفهمید چگونه مغز شما میتواند توسط ترجیحات منسوخ شده در صندوق رای تحت تأثیر قرار گیرد.







