(ویدئو) دریاچه شفاف و زلال پلیتویک در کرواسی
دریاچه پلیتویک کرواسی مجموعه‌ای از ۱۶ دریاچه به‌هم‌پیوسته است که آب آن‌ها از میان سدهای طبیعی تراورتنی و آبشارهای متعدد عبور می‌کند. همین فرایند زمین‌شناختی باعث شده شکل بعضی حوضچه‌ها و مسیر جریان آب در طول زمان تغییر کند و شفافیت و رنگ آب نیز بسته به نور، عمق و شرایط محیطی متفاوت دیده شود.
در بخش مرکزی کرواسی، میان جنگل‌های کوهستانی و زمین‌های کارستی، مجموعه‌ای از دریاچه‌ها قرار گرفته که به دلیل شفافیت آب، رنگ‌های متغیر و آبشارهای پیاپی شناخته می‌شود. پارک ملی دریاچه‌های پلیتویک نزدیک به ۳۰ هزار هکتار وسعت دارد و از سال ۱۹۷۹ در فهرست میراث جهانی ثبت شده است. ساختار اصلی منطقه را ۱۶ دریاچه نام‌گذاری‌شده تشکیل می‌دهد که با آبشارها، جویبارها و سدهای طبیعی به یکدیگر متصل هستند.
این ۱۶ دریاچه به دو بخش تقسیم می‌شوند: ۱۲ دریاچه بالایی و چهار دریاچه پایینی. بخش بالایی روی سنگ‌های دولومیتی شکل گرفته و ساحل‌هایی ملایم‌تر و پوشیده از جنگل دارد. دریاچه‌های پایینی در بستری آهکی و داخل دره‌ای عمیق با دیواره‌های شیب‌دار قرار گرفته‌اند. کوزیاک و پروشچانسکو بزرگ‌ترین دریاچه‌های این سامانه هستند و بخش عمده حجم آب پلیتویک را در خود نگه می‌دارند. آب در پایان زنجیره دریاچه‌ها و آبشارها به رودخانه کورانا می‌رسد.
شفافیت و رنگ آب، ویژگی ثابت اما یکنواخت پلیتویک نیست. رنگ سطح دریاچه‌ها می‌تواند از سبز زمردی به فیروزه‌ای، آبی تیره یا خاکستری روشن تغییر کند. عمق آب، مقدار مواد آلی محلول، موجودات موجود در آب، شرایط جوی، زاویه نور و حرکت سطح آب در این تغییر رنگ نقش دارند. به همین دلیل حتی یک دریاچه ممکن است در ساعت‌ها یا فصل‌های مختلف، رنگ متفاوتی نشان دهد.
عامل اصلی شکل‌گیری این منظره، «توفا» یا تراورتن است؛ سنگ متخلخلی که با رسوب کربنات کلسیم موجود در آب تشکیل می‌شود. خزه‌ها، جلبک‌ها و باکتری‌ها در رسوب‌گذاری این ماده نقش دارند. توفا به مرور سدهای طبیعی می‌سازد، آب را پشت خود نگه می‌دارد و حوضچه‌ها و آبشارهای تازه ایجاد می‌کند. این فرایند هنوز متوقف نشده است و سدهای طبیعی همچنان رشد می‌کنند؛ به همین دلیل شکل بعضی آبشارها، مسیر جریان آب و سطح دریاچه‌ها در گذر زمان تغییر می‌کند.
منبع: شفق نیوز – گزارشگر طبیعت
