ترمز دستی برای کدام چرخ است؟
به گزارش پایگاه خبری شفق نیوز، ترمز دستی در ساختار رایج خودروهای سواری با چرخ‌های عقب ارتباط دارد؛ یعنی زمانی که راننده اهرم ترمز دستی را بالا می‌کشد یا کلید ترمز پارک برقی را فعال می‌کند، نیروی لازم برای ثابت نگه داشتن خودرو به ترمزهای محور عقب منتقل می‌شود. بررسی اسناد فنی سیستم‌های ترمز و دستورالعمل‌های رسمی آزمون خودرو نیز نشان می‌دهد که در بسیاری از خودروها، آزمایش ترمز پارک با قرار دادن چرخ‌های عقب روی دستگاه سنجش ترمز انجام می‌شود.
علت استفاده از اصطلاح «ترمز دستی» به شکل قدیمی این سیستم برمی‌گردد. در خودروهایی که اهرم مکانیکی دارند، راننده با کشیدن اهرم، کابل متصل به مجموعه ترمز عقب را تحت کشش قرار می‌دهد. این کابل در انتهای مسیر نیروی مکانیکی را به ترمز دو چرخ عقب منتقل می‌کند و باعث می‌شود خودرو پس از توقف، بدون نیاز به نگه داشتن پدال ترمز در محل باقی بماند.
اهرم ترمز پارک به وسیله کابل روی چرخ‌های عقب عمل می‌کند و هدف آن جلوگیری از حرکت خودرو پس از پارک است.
چرا ترمز دستی به چرخ‌های عقب وصل است؟
ترمز دستی با ترمز اصلی خودرو کار یکسانی انجام نمی‌دهد. راننده هنگام رانندگی با فشردن پدال ترمز، سیستم ترمز اصلی را فعال می‌کند و در خودروهای متعارف نیروی ترمز میان محور جلو و عقب توزیع می‌شود. اما ترمز دستی یا ترمز پارک برای ثابت نگه داشتن خودروی متوقف طراحی شده است.
به همین دلیل، سیستم مکانیکی ترمز دستی معمولاً مستقل از مدار اصلی هیدرولیکی ساخته می‌شود. کابل، اهرم‌ها و قطعات مکانیکی اجازه می‌دهند حتی در شرایطی که بخشی از سامانه هیدرولیکی دچار مشکل شده است، ترمز پارک همچنان امکان ایجاد نیروی نگهدارنده داشته باشد.
در مراکز معاینه فنی نیز همین موضوع دیده می‌شود. در دستورالعمل رسمی آزمایش ترمز، هنگامی که ترمز پارک فقط روی چرخ‌های عقب عمل می‌کند، محور عقب خودرو روی غلتک دستگاه قرار می‌گیرد و نیروی ایجادشده توسط هر چرخ اندازه‌گیری می‌شود.
ترمز دستی کدام چرخ‌ها را قفل می‌کند؟
در ساختار رایج، پاسخ ساده است: چرخ عقب سمت راست و چرخ عقب سمت چپ.
اگر خودرو از ترمز کاسه‌ای در عقب استفاده کند، کابل می‌تواند کفشک‌های داخل مجموعه ترمز را درگیر کند. در خودروهای دارای ترمز دیسکی عقب نیز سازوکار ترمز پارک می‌تواند داخل مجموعه کالیپر قرار گرفته باشد یا مکانیزم جداگانه‌ای برای نگه داشتن خودرو داشته باشد.
ساختارهای متداول ترمز پارک را می‌توان این‌طور تفکیک کرد:
- ترمز دستی مکانیکی کابلی که با اهرم داخل کابین فعال می‌شود.
- ترمز پارک برقی که به‌جای اهرم از کلید استفاده می‌کند.
- ترمز پارک برقی متصل به کالیپرهای محور عقب.
- سیستم‌هایی که از مکانیزم ترمز کاسه‌ای محور عقب برای پارک استفاده می‌کنند.
- طراحی‌های محدودتر که ترمز پارک را روی محور جلو اجرا می‌کنند.
مورد آخر نشان می‌دهد که نمی‌توان برای تمام خودروهای ساخته‌شده در جهان یک حکم مطلق صادر کرد. شرکت‌های سازنده سیستم ترمز، نمونه‌هایی از ترمز پارک برقی محور جلو نیز تولید کرده‌اند. این فناوری برای برخی خودروهای کوچک طراحی شده و با نصب عملگر الکتریکی روی کالیپرهای جلو، امکان حذف مجموعه ترمز پارک عقب را فراهم می‌کند. با این حال، اسناد فنی همین صنعت نشان می‌دهد که ترمز پارک برقی از ابتدا به شکل گسترده برای محور عقب توسعه پیدا کرده است.
ترمز دستی برقی هم چرخ عقب را می‌گیرد؟
در بسیاری از سامانه‌های ترمز پارک برقی، بله. تفاوت اصلی در روش ایجاد نیرو است.
در سیستم مکانیکی، دست راننده اهرم را حرکت می‌دهد و کابل کشیده می‌شود. در ترمز پارک برقی، یک کلید کوچک فرمان را به واحد کنترل می‌فرستد و عملگر الکترومکانیکی نیروی مورد نیاز را ایجاد می‌کند. عملگرهای الکترومکانیکی مستقیماً روی کالیپرهای محور عقب قرار می‌گیرند و نیروی لازم برای ترمز پارک را ایجاد می‌کنند. در نوع کاسه‌ای برقی نیز عملگر روی مجموعه ترمز محور عقب نصب می‌شود.
البته عملکرد ترمز پارک برقی فقط به نگه داشتن خودرو محدود نیست. بسته به طراحی سیستم، امکاناتی مانند نگه داشتن خودرو در توقف، کمک به شروع حرکت در سربالایی و آزاد شدن خودکار ترمز هنگام حرکت نیز می‌تواند با آن ترکیب شود.
در ساختار رایج خودروهای سواری، ترمز دستی دو چرخ عقب را درگیر می‌کند. طراحی‌هایی با ترمز پارک روی محور جلو مانند خودرو زانتیا وجود دارند، اما ساختار متداول همان محور عقب است.
