(ویدئو) کوه‌های میخی شکل در منطقه جنگلی شن‌نونجیا استان هوبی چین
کوه‌های میخی‌شکل یا قله‌های تیز و عمودی منطقه شن‌نونجیا در استان هوبی چین، بخشی از رشته‌کوه‌های دابا هستند و در ناحیه جنگلی شن‌نونجیا قرار دارند. کوه‌ها به دلیل شکل باریک، بلند و میخ‌مانندشان که اغلب پوشیده از پوشش گیاهی سبز و غرق در مه هستند، شناخته می‌شوند. بلندترین نقطه منطقه، قله شن‌نونگ‌دینگ با ارتفاع ۳۱۰۶٫۲ متر است که به «سقف چین مرکزی» شهرت دارد و شش قله بالای ۳۰۰۰ متر در این ناحیه وجود دارد.
این چشم‌اندازها عمدتاً حاصل فرآیندهای زمین‌شناختی طولانی‌مدت هستند. سنگ‌های کربناته (به‌ویژه دولومیت و سنگ‌آهک مربوط به دوره مزوپروتروزوئیک و نئوپروتروزوئیک) تحت تأثیر نیروهای تکتونیکی بالا آمده و سپس توسط فرسایش کارستی (انحلال توسط آب) به شکل ستون‌ها، قله‌های تیز و دیواره‌های عمودی درآمده‌اند. تاریخ زمین‌شناسی منطقه بیش از ۱٫۶ میلیارد سال را پوشش می‌دهد و شامل شواهدی از شکستن ابرقاره رودینیا، تشکیل استروماتولیت‌ها و اشکال یخچالی کواترنری است. منطقه به‌عنوان ژئوپارک جهانی یونسکو ثبت شده و بیش از ۲۰۰ سایت زمین‌ریختی شامل اشکال کارستی، ساختاری و یخچالی دارد.
شن‌نونجیا در سال ۲۰۱۶ به‌عنوان میراث طبیعی جهانی یونسکو به ثبت رسید. این منطقه بزرگ‌ترین جنگل‌های اولیه باقی‌مانده در چین مرکزی را حفاظت می‌کند و طیف کاملی از کمربندهای گیاهی ارتفاعی را از جنگل‌های پهن‌برگ همیشه‌سبز تا مراتع آلپی نشان می‌دهد. تنوع زیستی آن بسیار بالاست: حدود ۳۷۶۷ گونه گیاه آوندی (که نزدیک به نیمی از آن‌ها بومی چین هستند)، میمون دماغ‌پهن طلایی سیچوان، سمندر غول‌پیکر چینی، پلنگ ابری و خرس سیاه آسیایی از جمله گونه‌های شاخص آن هستند. منطقه همچنین ذخیره‌گاه زیست‌کره یونسکو و بخشی از شبکه پارک‌های ملی چین است.
نام شن‌نونجیا از افسانه امپراتور شن‌نونگ (یان‌دی) گرفته شده که گفته می‌شود برای جمع‌آوری گیاهان دارویی نردبان‌هایی ساخته و به قله‌ها صعود کرده است. آب‌وهوای منطقه انتقالی بین نیمه‌گرمسیری و معتدل گرم است و مه و ابرهای غلیظ اغلب قله‌ها را می‌پوشانند. این کوه‌ها نقش مهمی در جداسازی حوضه‌های آبریز یانگ‌تسه و رودخانه هان دارند و به‌عنوان پناهگاه گونه‌ها در دوران یخبندان کواترنری عمل کرده‌اند.
منبع: شفق نیوز ـ گزارشگر گردشگری
